[Fic] Sherlock & John (BBC) : Valentine's Day ♥

posted on 07 Feb 2012 20:48 by spirit-eunhyong directory Fiction

 

 

>> SHERLOCK HOLMES (BBC) <<

Author : ★SPIRIT EUNHYONG

Pairing : Sherlock Holmes & John Watson

Title : Valentine's Day

*Alert ! : YAOI WARNING

 

 

                “เชอร์ล็อค บอกกี่ทีแล้วว่าห้ามเอาหัวคนมาแช่ตู้เย็น!” เสียงจอห์นโวยลั่นมาจากห้องครัว

                “เคยบอกด้วยเหรอ ไม่ยักได้ยิน?” เชอร์ล็อคยักไหล่อย่างขอไปที ตาก็มองออกไปนอกหน้าต่าง

                “เฮ้อ..โอเค” คุณหมอร่างเล็กถอนหายใจแล้วเดินออกจากห้องไป

                “นายจะไปไหน?” รีบหันมามองฉับพลัน

                “อยู่กับนายแล้วฉันประสาทเสีย ขอตัวไปสูดอากาศหน่อย” จอห์นกอดแจ๊กเก็ตไว้ในแขนแล้วทำหน้ามุ่ยใส่เชอร์ล็อค

                “ไปด้วยซิ!” ร่างสูงดูกระตือรืนร้นขึ้นมาแล้ว รีบเดินตามลงบันไดมา

                “ให้ตายสิ เชอร์ล็อค นายไม่ได้ฟังฉันเลยงั้นเหรอ เมื่อกี้ฉันว่าไง?”

                “นั่นสิ เมื่อกี้นายพูดว่าอะไรเหรอ?”

                “ให้ตายเถอะ..” จอห์นตบหน้าผากตัวเองเสียฉาดใหญ่ แล้วเดินอาด ๆ ไปตามทางเท้า แต่มีหรือที่

เชอร์ล็อคจะตามไม่ทัน

                “จอห์น ~ นายคิดยังไงกับวันวาเลนไทน์?”

                “ไม่รู้สิ วันแห่งความรัก.. แสดงความรักต่อกัน ก็ดูสวยงามดี”

                “แล้วนายละเชอร์ล็อค?”

                “ไร้สาระและแหวะมาก”

                “ทำไมงั้นละ?”

                “ทำไมเหรอ? ก็รสชาติของช็อคโกแลตเวลากินเข้าไปเยอะ ๆ แลวมันแหวะนี่ แล้วทำไมต้องเอามาให้ในวันวาเลนไทน์กันเยอะด้วย”

                “นี่กำลังจะอวดฉันรึเปล่าว่า วันวาเลนไทน์ชอบได้ช็อคโกแลตเยอะ”

                “เปล่านะ!” เชอร์ล็อคยกปกเสื้อโค้ทให้ตั้งขึ้น

                “นายนี่มัน..” จอห์นบ่นเงียบ ๆ อยู่คนเดียว เสียงมือถือของเชอร์ล็อคก็แผดเสียงขึ้นมา

                “ว่าไง เลสเตรด?”

                “โอเค เดี๋ยวไป” เชอร์ล็อคหันไปโบกรถแท็กซี่

                “นายจะไปไหน? มีคดีเข้ามาน่ะ นายไม่ต้องไปหรอก ไปเดินเล่นซะ” โดดขึ้นรถแท็กซี่ไป ปล่อยให้คุณหมอยืนทำหน้าแปลกอยู่ข้างถนนคนเดียว

            “งั้นไปซุปเปอร์มาเก็ตดีกว่า”

 

 

 

 

            ช่วงหัวค่ำที่ถนนเบเกอร์ ห้อง 221B

                                เชอร์ล็อคเดินเข้ามาในห้องเห็นจอห์นกำลังยัดหม้อยัดชามเยอะแยะเข้าไปในเครื่องล้านจาน

                “จานอะไรเยอะแยะเชียว มีแขกมาเหรอ?”

                “ใช่ ~ เพื่อนที่เป็นทหารเก่ามาเยี่ยมน่ะ”

                “เหรอ?” เชอร์ล็อคหลิวตาอย่างพิจารณาก่อนยิ้มออกมาเล็กน้อย แล้วเดินไปคว้า ไวโอลินมาสีเล่นแบบไม่เป็นเพลง เพราะเค้าคิดขึ้นเดี๋ยวนั้น         

                “คดีเป็นไงบ้างเชอร์ล็อค?” จอห์นนั่งลงตรงโซฟาที่ตั้งอยู่ตรงข้าม วางถาดชาลงตรงโต๊ะเล็ก

                “น่าเบื่อ ก็แค่การทำให้เหมือนว่าบ้านถูกปล้นเพื่อจะเอาเงินประกันอะไรทำนองนั้น”

                “อืม..” คุณหมอหยิบหนังสือที่อยู่ด้านในโซฟาที่นั่งอยู่มาหมายจะอ่านแต่มือของเชอร์ล็อคที่ยื่นมาทำเอาชะงัก

                “เห็นตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว มีอะไรติดอยู่ตรงจมูกนายแน่ะ” นิ้วยาวของเชอร์ล็อคปาดตรงจมูกของจอห์น ก่อนเอาไปเลียชิมดู

            “อ่า~..ช็อคโกแลตนี่นา”

                “ก็เมื่อกี้เพื่อนฉันมันเอาช็อคโกแลตที่เมียมันทำให้น่ะ ไม่เห็นต้องทำตาเป็นประกายเลยนะ เชอร์ล็อค”

                “อืม ๆ.. โอเค” ร่างสูงเอนหลังบนโซฟา แล้วแหงนมองเพดานห้องอย่างเหม่อลอย

                “แล้ววาเลนไทน์นี่นายไปไหนรึเปล่า?” เชอร์ล็อคถามด้วยเสียงทุ้มแปลก ๆ

                “ไม่นิ..ปีนี้ฉันจะอยู่ฉลองกับนายเอง!”

                “เสียใจด้วย แต่ฉันมีนะ” เชอร์ล็อคพูดทั้ง ๆ ที่ยังแหงนหน้ามองเพดานอยู่

                “จริงเหรอ?”

                “อืม..” 

                “ไปกับใครเหรอ?”

                “ไม่บอกนายหรอกกกกกก” ลากเสียงยียวน

                “โอเค ๆ ไม่ถามมากละ” จอห์นยักไหล่อย่างขอไปที ก่อนซ่อนใบหน้าไว้ด้านหลังหนังสืออยู่พักใหญ่  พอเอาหน้าออกมาจากหนังสือก็เห็นเชอร์ล็อคง่วนอยู่ที่คอมพิวเตอร์โดยหันหลังให้เค้าอยู่

                พักสายตาหน่อยแล้วกัน……. คิดพลางหนังสือลงบนตัก แล้วปิดตาลง

 

                “อืม…” เสียงของจอห์นครางเบา ๆ เชอร์ล็อคหันมามองด้านหลัง พบว่าคุณหมอร่างเล็กกำลังขยับยุกยิกเหมือนไม่ค่อยสบายตัว เขาจึงผละออกจากคอมพิวเตอร์ ก่อนหยิบหมอนเดินไปที่โซฟาของจอห์น ค่อย ๆ ใช้หมอนสอดเข้าไปใต้ศรีษะ หยิบผ้าห่มจากเก้าอี้ของเขามาห่มให้จอห์นเบา แล้วเดินกลับไปนั่งที่คอมพิวเตอร์เช่นเดิม…

 

 

 

 

 

 

                เช้าตรู่ ถนนเบเกอร์ ห้อง 221B

                จอห์น วัตสันยืดตัวบิดขี้เกียจ มองผ้าห่มอย่างสงสัย เมื่อตาปรับสู่สภาพปกติได้ก็เห็นว่าเชอร์ล็อคยังคงนั่งอยู่ที่เดิม

                “ให้ตายสิ เชอร์ล็อค..นี่นายไม่ได้นอนเลยหรอ?”

                “ฉันไม่ง่วงนิ”

                “นายต้องหัดพักผ่อนบ้างนะ..”

                “อืมมมมม”

                “แล้วทำอะไรน่ะ เห็นทำตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว” จอห์นเดินมาดูใกล้ ๆ ที่เชอร์ล็อคก็กดปิดคอมพิวเตอร์เสียก่อน

                “มีลับลมคมในนะนายน่ะ เช็คสภาพอากาศจะพาสาวไปเดทวาเลนไทน์ละซี”

                “ไม่ใช่ ดูของต่างหาก”

                “ดูของ?”

                “ใช่”     

                “ของอะไรเหรอ?”

                “ไม่บอก”

                “ชิ..ไม่บอกก็ไม่บอก ไปอาบน้ำก่อนนะ…”

                “อืมมมม”

 

                หลังจากอาบน้ำเสร็จ พอจอห์นกลับลงมาที่ห้องข้างล่างก็ไม่พบเชอร์ล็อคแล้ว เจอแต่โน้ตวางทิ้งที่โต๊ะใจความว่า

                “ไปคดีกับเลสเตรดถ้าอยากตามมาให้ไปที่…”

                “ไม่ไปดีกว่า…”

                จอห์นเดินเตร่อยู่ในแมนชั่นไปมา หาอะไรทำไปเรื่อย อ่านหนังสือจบไปหลายเล่มจนเกือยจะเที่ยงคืนแล้ว เชอร์ล็อคก็ยังไม่กลับมา จอห์นทิ้งพิซซ่าถาดเบ้อเริ่มไว้ที่โต๊ะอาหาร แล้วไปหยิบกล่องสีน้ำตาลเข้มออกมาจากตู้ที่อยู่เหนือเครื่องล้างจาน

                “เอามากินเองก็ได้~..” บ่นเสียงเบาแล้วเดินไปที่โซฟา จุดเตาพิงแล้วนั่งลงกับพื้น

                “ทำอะไรน่ะ จอห์น?” เสียงทุ้มน่าหลงใหลดังมาจากด้านหลัง คุณหมอรีบยัดกล่องที่ถือมาเข้าไปใต้โซฟาตอนที่เชอร์ล็อคเดินเข้ามาแตะไหล่เบา ๆ

                “เป็นอะไรรึเปล่า?”

                “ไม่นิ แค่จุดเตาผิงเฉย ๆ แล้วคดีเป็นไงบ้าง?”

                “ก็..น่าสนใจ”

                “เหรอ? เล่าให้ฟังหน่อยซิ!”

                “ไม่อะ ขี้เกียจ”

                “แต่ฉันเป็นคนเขียนบล็อกนายนะ งั้นนายเขียนตอนนี้เองสิ ฉันจะได้อ่านด้วย”

                “ไว้มีเวลาค่อยทำละกัน”

                “โอเค”

                “เฮย ๆ ตอนนี้วาเลนไทน์แล้วนะ จอห์น..”

                “บอกฉันทำไม?” จอห์นมองเชอร์ล็อคที่นั่งลงบนพื้นข้าง ๆ แล้วยื่นหน้ามาซะใกล้

                “ไม่สนใจเป็นคนแรกของวันนี้ที่จะให้ช็อกโกแลตฉันหน่อยเหรอ?”

                “ช็อคโกแลตอะไรของนาย..”

                “โอเค..เมื่อวานนี้ ตอนที่ฉันกลับมา นายกำลังล้างจานกองใหญ่ แล้วบอกว่ามีแขกมาที่ห้อง แต่รอยเท้าบนพื้นในห้องมีแต่นายกับมิสซิสฮัตสันเอง แถมร่องรอยการนั่งที่โซฟาของคนที่เป็นแขกควรจะนั่งก็ไม่มี แถมนายยังทิ้งร่องรอยการทำอะไรบางอย่างที่เกี่ยวกับช็อคโกแลตไว้ที่ตัวมากมาย ตัวของนายมีแต่คราบช็อกโกแลตติดอยู่ ไม่ว่าจะที่ซอกเล็บ หรือที่จมูกของนาย แถมถึงแม้นายจะใส่เสื้อสีขาวแต่ก็มีคราบของไวท์ช็อกโกแลตติดอยู่ที่เสื้อซึ่งนายอาจจะไม่เห็น แล้ว…”

                “โอเค ๆ พอแล้ว ฉันยอมแล้ว”

                คุณหมอร่างเล็กทำหน้ามุ่ยแล้วหยิบกล่องที่อยู่ใต้เก้าอี้มายื่นให้เชอร์ล็อค โฮล์มที่ยิ้มอย่างพอใจอยู่ตรงหน้า

                “ก็แค่เนี้ยะ” เชอร์ล็อค ค่อย ๆ เปิดกล่องแล้วหยิบช็อกโกแลตออกมาดู

                “นี่นายทำเป็นรูปบุหรี่เหรอเนี่ย?”

            “อืม~” จอห์นยิ้มอย่างพอใจเมื่อเห็นตาของเชอร์ล็อคเป็นประกายอย่างเห็นได้ชัด

                “แต่มันไม่ได้มีกลิ่นนิโคตินให้นายเสพเข้าไปหรอกนะ”

                “รู้แล้วหน่า!..” ว่าพลางกัดช็อคโกแลตเข้าไปคำเล็ก ๆ

                “ไม่หวานใช่มั้ย?”

                “อืม..รสชาติกำลังดี ไม่ได้ชิมเหรอ?”

                “ก็นายกลับมาพอดีจะเอาเวลาไหนไปชิมเล่า” 

                “อะ..งั้นชิมซะ” จอห์นผงะเล็กน้อยเมื่อใบหน้าของเชอร์ล็อคยื่นเข้ามาซะใกล้ ใกล้เสียจนเขารู้สึกได้ถึงรสชาติเข้ม ๆ ของช็อกโกแลตและหวานน้อย ๆ ของไวท์ช็อคโกแลตที่แทรกอยู่

                “อือ..เชอร์ล็อค! เล่นบ้าอะไรของนายเนี่ย!” ว่าพลางผลักอกของคนตรงหน้าเสียแรง

                “เปล่านิ”

                “เอานี่ไป…อุตสาห์ออกไปซื้อให้เชียวนะ” เชอร์ล็อคยื่นห่อกระดาษให้

                จอห์นแกดูอย่างสงสัย ข้างในเป็น เสื้อไหมพรมที่มีเจ้าเหมียวมากมายจ้องมองมาที่เขาอยู่เต็มเสื้อไปหมด

เครดิตรูป : http://www.etsy.com/listing/83606951/the-official-watson-and-sherlock-crazy

 

                “สวยดีแหะ!”

                “แน่นอน ฉันเป็นคนเลือกนิ”

                “ขอบคุณนะเชอร์ล็อค…”

                “งั้นมาป้อนช็อคโกแลตฉันนี่มา”

                “โอเค..”

                “ด้วยปากนะ…”

                “เชอร์ล็อค !!!” คุณหมอร่างเล็กโวยวายลั่นแก้มแดงถึงหู ส่วนก็เชอร์ล็อคก็หัวเราะ ในลำคออย่างยียวน 

 

 

The end.

 

Spirit Eunhyong said : ออกแนวสนองนี้ดตัวเองมาก(และใกล้วาเลนไทน์แล้วด้วย..)
ความจริงอยากแต่งมากกว่านี้แต่แบบว่า
อยากลงวันนี้เลย ก็เลยรวบรัดเอาแค่นี้... ซีรี่ย์เรื่องนี้ เป็นเรื่องโปรดเลยยย ชอบมาก ยิ่งดูยิ่งจิ้น
Benedict (Sherlock) ก็ Hot มากกกกกกก...
แล้วลุง Martin (Dr.Watson) ก็โมเอ้มากกกกกก -/ ดิ้นเป็นวงกลม
 
 
อาจจะแต่งมาลงเรื่อย ๆ แล้วแต่ความเวิ่นของตัวเอง
 
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ -/กราบงาม ๆ

 

Comment

Comment:

Tweet

เชอร์ล็อค BBC จงเจริญ

#4 By ขมวดคิ้ว on 2012-04-21 12:16

อร๊ายยยยยยยยยยยยย ขอบคุณมากๆค่ะที่แต่งฟิคนี้มา ดูจบแล้วมันยังไม่ฟินซะที
ตอนชิมช๊อคโกแลตนี่แทบกรี๊ดเลยค่ะ5555555 ชอบๆๆๆๆๆ
ว่างๆแต่งมาอีกนะคะ สนุกมากเลยค่ะ

ป.ล. ตอนเห็นลายเสื้อนี่ปล่อยก๊ากเลยค่ะcry

#3 By kizu on 2012-02-13 23:53

ประธ๊านนนนนนนนน ไม่คิดว่าปธจะดูเวอร์bbcด้วย ร๊๊ด
หนูหาคนกร๊๊ดด้วยตั้งนานน กร๊๊ด
โฮล์มมันฮ็อต เอาแส้เฆี่ยนศพได้เรา้ใจจจจ



เสว็ตเตอร์เหมาะกับจอน์หได้อีก ฮ่าๆ
รูปแมวงั้นเรอะ .. //นึกภาพพพ
อ่าห์ มาแล้วสครีมกันนนะนะนะนะนะ <3

#2 By ★ f a v o z ★ on 2012-02-08 08:38

cry cry <<<<สีหน้าเราตอนอ่านจบ
แทบจะกรีดร้องไม่เป็นภาษาเลยค่ะ กรี้ดดดดดดดดด
ตื่นเต้นมาก ในที่สุดก็เจอฟิคBBCเชอร์ล็อคที่เป็นภาษาไทยแล้ว เราอ่านฟิคอังกฤษมาตั้งนาน
แถมยังเป็นฟิครับวาเลนไทน์ด้วย สนุก+หวานมากๆๆๆเลยค่ะdouble wink double wink
เสื้อที่เชอร์ล็อคให้จอห์นน่ารักจังเลย เลือกของได้ดีมากเลยนะ เชอร์ล็อค!!!

แต่งอีกเยอะๆเลยนะคะ จะคอยตามอ่านค่ะ!!!cry cry

#1 By iWater on 2012-02-07 21:50

★SPIRIT EUNHYONG View my profile

free counters

Recommend

http://www.pecope.com

Tags